Reisverslagen

  ______ooOOoo______

 

Etappe 1: Almerimar (Spanje) 

Etappe 2: Algeciras (Spanje)                   

Etappe 3: Lagos (Portugal)

Etappe 4: Porto Santo - Porto Santo (Portugal)

Etappe 5: Funchal - Madeira (Portugal)                        

Etappe 6: Vila da Porto - Santa Maria (Azoren)

Etappe 7: Ponta Delgada - San Miguel (Azoren)

Etappe 8: Praia da Vitoria - Terceira (Azoren)

Etappe 9: Roompot (Nederland)

 

24 April 2007

 

De vertrekdag waarnaar we lang aftelden en uitkeken is eindelijk aangebroken.

Gisteren brachten we Aramis naar "De Ark" . Deze keer leek het net of hij voorvoelde dat het een afscheid voor lange tijd ging worden. Normaal loopt hij meteen met zijn net gekregen bot naar buiten, nu liet hij het vallen en keek ons met grote bedroefde ogen aan, met pijn in ons hart laten wij hem achter.

Wij zijn pas tegen 20:00 u thuis, file op de R 4 was hiervan de oorzaak,, met Mazzel doen we nog snel een ingekorte wandeling. We willen snel nog wat eten, dan douchen en naar ons bedje. Bij thuiskomst staat er een bericht op onze voicemail  van Arlette een vriendin. Haar man is afgelopen nacht plotseling gestorven. Wij zijn beide zeer geschrokken, Frank was nog maar 48 jaar.

Wij gaan snel naar haar toe, maar hoe kan je troost bieden, wat een schok,, ongeloof en een enorme onzekerheid, ook is er heel veel pijn op zo'n moment.

Misschien heeft onze aanwezigheid  even wat troost gegeven, wij kunnen jammer genoeg niet op Frank's begrafenis aanwezig zijn, ook zullen wij er de komende 2 maanden niet zijn om Arlette wat te steunen en troosten. Ook al heb je er niets aan Arlette, je bent in ons hart en gedacht.

Rond half twaalf liggen we eindelijk in ons bed maar de gebeurtenis van de voorbije avond en ons vertrek houden ons toch uit de slaap.

Om 2 uur s'morgens stappen we uit ons bed na een wel heel erg korte nachtrust.

We doen alles tegen de klok, ontbijten, met Mazzel uitgaan, alles klaarzetten, elektriciteit waar nodig afsluiten, het gas afsluiten.

We kijken nog eens goed overal rond of we niets hebben vergeten.

Om 3uur staat onze buur Gilbert voor de deur, net zoals vorig jaar met onze trip naar de Azoren brengt hij ons naar de luchthaven, bedankt Gilbert dat je zo vroeg voor ons uit je warme bed wil komen om ons weg te brengen.

Aan de incheckbalie begint de kermis dan, we hebben teveel bagage bij, dat wisten we maar nu willen ze Mazzel met zijn bench ook nog als teveel bagage meerekenen alhoewel ik  €50 extra voor hem betaald heb en men mij verzekerde dat hij dan niet als bagage zou meegerekend worden.

Na wat over en weer gepraat en enkele telefoons verder word dan uiteindelijk slechts 17 kg in plaats van 51 kg teveel bagage gerekend prijskaartje toch nog € 135

Ondertussen kreeg Herman het aan een andere balie te verduren, de persoon die Mazzel kwam ophalen wilde deze niet meenemen omdat ons klein diertje een lekker dik kussen in zijn bench heeft, een ruime bench waar hij 3 keer in kan, volgens die mijnheer had hij niet genoeg plaats om te staan en te keren, het kussen moest en zou eruit, de pilletjes om onze jongen te kalmeren die de veearts meegaf werkten bij ons hevig diertje ook al niet, teveel adrenaline denken we.

Terug naar de incheck balie om dat kussen nog met de bagage mee te geven, gelukkig was dat een zeer vriendelijke man die hierover geen problemen maakte, wij verder tot bij de controle, daar bleek het zakmes dat wij steeds aan boord meenemen voor het geval er snel de een of andere lijn doorgesneden moet worden per ongeluk in onze handbagage terecht gekomen was, dat zou in beslag genomen worden, gelukkig kon het meisje dat ons checkte begrip voor onze situatie opbrengen en mocht Herman ook deze tas met mes naar de incheck balie brengen om als bagage mee te geven, weer bij dezelfde persoon deze vond dat we wel erge pech hadden die dag.

     

In Malaga halen we het auto-tje op dat ons naar Almerimar zal brengen. Onderweg eten we ons middagmaal, lekkere vis (linguendo) daarna maken we een wandeling met Mazzel. De rest van de reis verloopt voorspoedig.

           

Rond 14.30 u kwamen wij aan ons schip, het eerste wat wij zagen was dat de bezaan verstaging nog niet vernieuwd was, op het voordek lagen de lazyjacks, de aluminium rivetten waarmee de steunplaat tegen de mast vastzit zijn opgevreten door het zout in de lucht.

Alan een Engelsman die herstellingen op ons schip uitvoert zou er zijn met onze sleutel, indien hij vroeger gedaan had zou de sleutel in het kantoor van de havenmeester zijn. Alan was reeds vertrokken, dus ik er naartoe daar werd mij op zeer onbeschofte wijze meegedeeld dat zij geen Engels verstonden dat ik in Spanje was en Spaans moest spreken, ik volg nog niet lang Spaanse les, toen ik in het Spaans naar de sleutel van ons schip vroeg werd mij in plat Andalousisch dialect een hoop verwensingen naar mijn hoofd gemeten.

Woedend ben ik meteen naar Marjan onze makelaarster gereden, deze dacht eerst dat ik boos was omdat de verstaging nog niet gemaakt was, toen zij hoorde hoe ik behandeld was in het havenkantoor, gingen wij er samen terug heen, diene onbeschofterik heeft daar de wind van voren gekregen van Marjan, de macho was toen plotseling zeer stilletjes. Marjan vertelde ook meteen de reden waarom de verstaging nog niet af was.

Dezelfde avond rond 6 uur komt Alan aan boord, ik vraag of hij de "lazy jacks" (geleidingen om het zeil netjes neer te laten) kan herstellen.

Hij zegt toe en verdwijnt, even later staat hij er terug met Spencer van de bootwinkel en Marco twee stevig gebouwde knapen. Marco als tegengewicht en Alan aan de lier om Spencer de mast in te hijsen. Deze laatste heeft veel leut om in de hoogte te werken. Hij boort de rivetten netjes uit en popt er nieuwe in.

Spencer kijkt ook in de top het drielinglicht na en vervangt er de lampjes. Ook het "stoom of ankerlicht" krijgt een nieuw lampje.

Ik verneem van Spencer dat Marco elektronicus is, ik vraag of hij onze nieuwe marifoon wil instaleren. Marco schuift het karweitje door naar Alan, die belooft de volgende dag de installatie uit te voeren.

 

                                    

                                                                            

                              

 

                                 

      

28 April 2007

 

Wij zijn nog steeds in Almerimar, zoals het er nu uit ziet zijn we de eerste 2 dagen nog niet weg. Met de verstaging van de bezaan zou het dan uiteindelijk toch nog goed komen. Nadat Marjan ons vertelde dat Paolo de verstaging niet gemaakt had uit pure frustratie. Een klant van Marjan had ooit durven reclameren over zijn werk. Wij zijn Paolo dan zelf gaan opzoeken , hij beloofde de volgende dag het werk te komen uitvoeren. Waneer wij samen naar de winkel zijn en Alan alleen aan boord is om onze nieuwe marifoon te instaleren komt Paolo opdagen. Blijkt dat Alan de uitwerking van een rode lap voor de stier heeft op Paolo, na onze thuis komst kregen we te horen wat een heisa dat opgeleverd had, wij terug naar Paolo de furie was nog niet uit de man en zo kregen wij ook ons deel van de koek wij hebben de man laten uitrazen en zijn gewoon weggegaan.

Ook Marjan had al van de ruzie gehoord toen wij in de namiddag bij haar aankwamen, zij belde Paolo nogmaals op, wat we toen via de telefoon hoorden willen we hier liever niet schrijven. Nadat Marjan hem dreigde dat ze haar advocaat zou verwittigen omdat hij het contract dat hij met ons had niet nakwam kwam hij haast zelf door de telefoon.

5 minuten nadat Marjan de hoorn op de haak hing belde er een zeer beleefde Paolo terug met de belofte dat hij nog dezelfde dag aan het werk zou beginnen, dat is inderdaad gebeurd, ook heeft hij ons zijn excuses aangeboden en goed werk afgeleverd, blijkbaar heeft het dreigement met de advocaat toch enig nut gehad.

Als je denkt dat alles nu goed is vergeet dat maar, wij brave Vlamingskes hebben Alan betaald voor het gedane werk ,hij zou de volgende dag terug komen om de batterijen en nog enkele andere dingen te checken.

Tot nu toe geen Alan meer gezien en nu blijkt ook dat de marifoon niet werkt, daar we onze Engelse "technicus" nergens kunnen vinden of bereiken is Marco die elektronische karweien uitvoert voor de bootwinkel komen kijken, blijkt dat er iets mis is met de antenne of de coaxkabel in de mast. We horen daar ook dat Alan hoogtevrees heeft en nooit in een mast klimt, als alles gaat gebeuren zoals vandaag is beloofd zullen we maandag namiddag verder geholpen worden door Spencer van de bootwinkel en Marco.

We zijn benieuwd en hopen dan toch om of maandag avond of  dinsdag morgen te kunnen vertrekken, maar ergens heb ik het gevoel dat we hier nog niet aan het einde van het gedoe zijn.

Al is Almerimar niet de allerleukste plek om te verblijven we maken er toch het beste van.

 

                                       

 

                                                      

 

29 April 2007

 

Vandaag hebben we onze eerste echte rustdag, na een rustig ontbijt zonder werkvolk over de vloer maken we een lange wandeling langs de westkant van Almerimar, even lijkt het of we in België zijn.

Wij dachten in de winter nog dat er zo weinig Vlaamse mensen waren, nu worden we steeds aangesproken door landgenoten, ik kom er zelfs iemand tegen die jaren geleden een hele tijd in de zaak van mijn ouders werkte, zo zie je maar hoe klein de wereld is.

Als we in de vroege namiddag terug aan boord zijn begint Herman met het poetsen van alle roestvrijstalen relingen, ook het stuurwiel en alle andere zaken van roestvrij staal. Onze dame ziet er weer iets meer netjes uit en ligt nu echt te blinken.

Ik ben ondertussen verder gegaan met het wegbergen van allerlei zaken.

De middelste hut, deze word nu gebruikt door Mazzel, heb ik helemaal opgeruimd en gepoetst, tijdens het zeilen zullen we hier om beurten slapen, ons bedje is opgemaakt en staat er nu gereed.

Terwijl Herman aan het werk was buiten kreeg hij plots in de gaten dat de hoofdmast niet in lijn staat met de bezaan, dus morgen weer terug naar Paolo om te vragen hoe dat komt, wat het kost en wanneer ze dat kunnen herstellen. Ik vermoed dat mijn voorgevoel dat we morgen of overmorgen niet zullen vertrekken uit gaat komen.

Foto's hebben we nog bijna niet gemaakt, hopelijk gaan we die schade snel kunnen inhalen.

Terwijl ik hier zit te typen staat er ontzettend mooie blues muziek op en we drinken een lekker glaasje Spaanse likeur (Melocotone).

 

30 April 2007

 

Vanmorgen waren we al rond 9 uur bij Paolo, deze beloofde binnen het half uur te komen kijken. Dat is ook gebeurd, eerst dacht hij dat het zou opgelost zijn met het bijstellen van de verstaging hij gaf Herman al de opdracht om alle spanners los te draaien, terwijl Herman daar mee bezig was kwam de mast met een luide knal terug recht, nadien bij het stellen van de mast zag Paolo dat de kabels en spanners van de ganse hoofdmastverstaging  erg versleten waren. We hebben prijs laten opmaken voor een hele nieuwe verstaging en beslist dat hij alles moest vervangen voor ons vertrek., wat inhoud dat we door de feestdag van 1mei hier niet voor vrijdag of zaterdag kunnen vertrekken. Dit houd ook in dat we enkele stopplaatsen zullen moeten laten vallen, ons plan loopt nu als volgt, van hier naar Lagos dan Madeira, Algeciras en Porto Santo zullen we links laten liggen, dat zal voor een ander keertje zijn.

Alhoewel het zeer zonnig en warm is, is er deze namiddag veel wind komen opzetten, de schuimkoppen staan op de golven en aan het strand was het heel prettig de grote golven te zien neerslaan, zowel Mazzel als ik hebben erin gelopen. Nu ondertussen 22.00 u maakt de wind hevig lawaai hierbuiten in de masten, de schepen dansen in het rond, het zou nu op zee niet zo fijn zijn alhoewel we toch vaker met slecht dan met goed weer gevaren hebben.

Het is lekker gezellig hierbinnen, zachte muziek op en mijn ventje dicht bij, hij is bezig de kaarten aan te passen voor als we hier weg kunnen, daar is hij nu zolang mee bezig geweest en nu moet het toch helemaal veranderd worden, dát hoort bij zeilen naar men zegt.

Wij houden het nu voor bekeken en gaan ons kooike in.

 

2 Mei 2007

1 mei is aan ons voorbij gegaan, wij hebben heel veel gewandeld en dat is het zowat, even wat spektakel gezien van een aantal parasailers in de woeste branding.

                                        

 

                                                 

                                               

                                      

                                          

                                                               

Er waaide een zeer strakke westenwind en de golven waren spectaculair, op de wandeldijk liepen wij op een Engelse dame na, heel alleen.

Vandaag is het de ganse dag regenweer en koud, Alan is dan toch weer komen opdagen om enkele werken waarvoor hij al betaald was  af te werken, toen hij de batterijen mat, bleek dat de startbatterij in orde was maar de service batterijen waren totaal versleten, weer een kosten plaatje extra, Spencer en Marco die de mast in zouden gaan om de antenne te herstellen zijn niet komen opdagen, je moet hier engelen geduld hebben. Paolo kwamen we toevallig tegen vanavond en deze had dan toch een beter nieuwtje, de materialen voor de verstaging van de hoofdmast zou vanavond of morgenvroeg toekomen, dat is dan toch nog een beetje positief nieuws.

Wij zijn beiden uitgekeken op Almerimar, 2 à 3 dagen op dezelfde plaats vinden we leuk maar op deze manier je vakantie zien voorbijgaan is minder, het kriebelt enorm om hier te vertrekken.

 

6 Mei 2007

Eindelijk komt het moment van vertrek dichterbij, gisteren zaterdag zijn Spencer en Marco dan toch gekomen er komt een nieuwe VHF antenne op en kabel in de mast.

Eigenlijk waren ze er vrijdag avond al, maar toen bleek dat de jongens, die in de mast geweest waren om de verstaging te vervangen, de as van de rolblok van het grootzeilval gebroken hadden. Met deze val hijst men iemand de mast in. Het wordt al laat en snel donker, dus zouden ze de volgende dag terug komen om eerst een nieuwe as en rol te steken, hiervoor moet de rolgenua worden gevierd zodat de genuaval kan worden gebruikt om Marco of Spencer de mast in te hijsen. Via deze weg kan dit werkje en het plaatsen van de antenne dan gebeuren, wij al zuchtend, weeral morgen......(mañana).

Zaterdag tegen de middag aan kwamen ze dan aangestoven. Enkele uren later was alles hersteld, we hebben nu een prima werkende VHF.

Dan zou je denken, eindelijk, nu zullen ze kunnen vertrekken, vergeet dat maar, wij nog even naar de bankautomaat om geld af te halen, gaf dat ding in plaats van de gevraagde 500 € slechts 300€ alhoewel er op het nota briefje 500€ stond.

Wij moesten ook nog bij Paolo langs gaan en daar vertelde wij wat we met de bankautomaat voorhadden, Paolo belde de bankdirecteur op, deze kwam even later, hij ging samen met Paolo kijken. Paolo probeerde ook om geld uit de machine te halen en in plaats van de gevraagde 300€ kreeg hij er maar 220€. De directeur zei hem om samen met ons maandag langs te komen. Nu moeten we dus tot maandagochtend wachten waneer de bank terug open is. Wij hopen dat we de resterende 200 € zullen krijgen.

Wij hebben gisteren ook nog een zeer lange wandeling gemaakt in het natuurreservaat, op een grote vijver zie je daar flamingo's en nog andere steltlopers, het was een prachtwandeling, waarvan ook Mazzel  enorm genoten heeft.

 

                               

                                        

                                                

 

Vandaag zijn we weer naar de zondagse rommelmarkt geweest en weer was het net klein Vlaanderen, onze zeilvrienden die we hier ondertussen gemaakt hebben waren er, alsook onze Limburgse oud bekenden. We hebben tevens nieuwe Vlamingen uit Aalst leren kennen, het was een pracht middag met gezellige keuvels en heerlijke drankjes en tapa's. Nadien zijn we aan boord gegaan en hebben ons schip zeilklaar gemaakt, alles wordt een laatste keer voor het vertrek  gepoetst.

We maken nog een fijne wandeling met Mazzelke, deze profiteert er nu van om tijdens iedere wandeling even in de golven te duiken. Mazzel heeft hier veel nieuwe viervoetige vriendjes leren kennen, het is mooi om te zien hoe die honden altijd op dezelfde manier elkaar begroeten.

  

Deze avond zijn we ten afscheid lekker uit eten geweest met heerlijke gazpacho en nadien en lekkere moot zwaardvis beiden waren om duimen en vingers af te likken.

Na alles nog eens opnieuw te hebben berekend wat betreft het gunstige getij om de Straat  van Gibraltar te passeren zouden we morgen middag tussen 12 en 13 uur kunnen vertrekken helaas is het nu dood tij en zullen we minder stroom hebben om ons de "straat" helpen door te spoelen.

Onze eerste stop zal nu Lagos zijn, duim dus maar dat we er zonder problemen en kleerscheuren aankomen.

 

7 Mei 2007

 

Vanmorgen waren we al om 6.30u uit de veren, voor het ontbijt hadden we Mazzel al verhuist naar onze ruime slaapkamer achter en ons bedje in de middencabine van de boot opgemaakt.

     

De ganse voormiddag hebben we het druk, ik ben naar de bank geweest voor de regeling van het geld dat vrijdag niet uit de automaat kwam. Men had gelukkig een hele reeks formulieren uitgeprint van die bewuste vrijdag, blijkt nu dat ik geen 300€ ontvangen had maar slechts 290€, op de uitgeprinte papieren staat wat de automaat je geeft, in ons geval was dat 2 biljetten van 50€, 9 van 20 en 1 van 10€, tevreden en blij over de goede afloop ga ik 210€ rijker aan boord.

De laatste aankopen ( eten en ook nog wat lekkere wijn) worden gedaan.

Tegen 13.30u komen onze Limburgse vrienden ( Godelief en ouders ) afscheid nemen, er komt ook nog een koppel vakantiegangers uit Geel een kijkje aan boord nemen.

           

De bijboot wordt  achter de spiegel opgehangen de trossen losgegooid en.....................

Eerst komt er geen beweging in de boot, de wind had ons een stukje stuurboord geduwd, Herman gaf wat meer gas en daar ging ze dan, als we half de box uit zijn begin ik bakboordroer te geven, maar er gebeurd niets, het schip blijft rechtdoor varen, de overkant is niet ver, ongeveer 20 meter, vertwijfelt draai ik aan het doldraaiende stuurwiel, er gebeurd nog steeds niets, ???????????? geen roer, ik draai het stuurwiel tevergeefs de ene dan de andere kant op, het schip reageert niet we hebben geen roer, met schrik zie ik de tegenover ons liggende boten dichter bij komen, ik schreeuw luidkeels WE HEBBEN GEEN ROER. Intussen gooit Herman de motor in achteruit wat gelukkig erger voorkomen heeft, het is echter te laat, we lopen tegen het achterstag van het voor ons liggende schip, door het feit dat ons anker vastzit achter het achterstag van het andere schip draait het schip zijn achterste naar rechts, terwijl Herman ons losmaakt trek ik  aan de lange boegspriet van het naastliggende schip waardoor we achteruit varend het schip genoeg gedraaid krijgen, Herman zet de motor in vooruit om ons in een tussen twee schepen vrije ligplaats te draaien, hij houd ons met de bootshaak weg van de andere schepen. Ik blijf nog steeds roepen dat we geen roer hebben, volgens Herman zelfs in het Duits. Een Engels koppel dat op hun wat verder gelegen schip zit wordt hierdoor gealarmeerd en komt snel naar buiten. Ik zie ons schip op de kade afstevenen en verwacht het ergste, Herman is bezig ons vrij te houden van de naastliggende schepen, remmen zitten nu eenmaal niet op een schip, we stevenen recht op een electriciteitskast af, gelukkig loopt Herman naar achter om het schip opnieuw in zijn achteruit gooien, de Engelse Mijnheer kon onze boeg nog net een duw geven waardoor we net de elektriciteits kast missen, door de nog te hoge snelheid varen we met luid gekraak tegen de betonnen kade op. Herman springt op de wal en gaat de andere schepen controleren op schade. gelukkig, aan de andere schepen is geen averij. DE PIRAAT! is er helaas niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Bevend over heel mijn lichaam kom ik achter het roer vandaan nog steeds roepend "we hebben geen roer", het Engels koppel probeert me te sussen door te zeggen dat alles goed is nu. Volgens hen hebben we in de gegeven omstandigheden zeer goed gereageerd.  Met de hulp van enkele  omstanders leggen we het schip vast. Ik bel meteen Alan op, deze had aan de hydraulische besturing gewerkt, binnen de 10 minuten is hij er. Hij kijkt wat rond en giet enkele liters olie in de stuurpomp, volgens hem is nu alles ok, vertrek maar opnieuw.

Wij staan erop dat Alan ons deze maal naar de uitgang van de haven begeleid, met een bang hart start ik de motor opnieuw, het schip word in achteruit gezet en daar gaat ze, maar God nog aan toe, er gebeurd hetzelfde als voorheen, weer geen besturing !!!!!!!, Alan zegt meer gas geven, maar geen enkele reactie van het roer, zelf onderneemt hij niets. Gelukkig kan Herman enkele lijnen naar de omstanders gooien waardoor we terug aan de kant worden getrokken,

Alan houd vol dat alles ok is met het roer, waneer Herman hem vraagt waarom hij niets ondernam, zegt hij laconiek, ik heb geen vaarbewijs en mag geen schip besturen, op de vraag of hij verzekerd is antwoord hij, "ik heb alleen maar de binnenbesturingspomp geïnstalleerd, daar houd het voor mij op, hij loopt letterlijk weg van het schip en verdwijnt als een hazewind.

Paolo van de scheepswerf komt op dat moment voorbij, tegelijkertijd komen ook enkele wachters van de haven langs, Paolo vraagt hun om een motorboot te sturen en ons naar de uitgang te trekken, terwijl wij hierop wachten vertellen wij wat Alan gezegd en gedaan heeft. Paolo kijkt bedenkelijk wij weten ondertussen hoe hij over Alan denkt (dat het een "bandiet" is) wij kunnen dat alleen maar beamen, we weten wat we de afgelopen dagen met die man aan de hand hadden.

Als de wachters van de haven met hun sleepbootje aankomen vragen ze eerst 80 €, enkele minuten later wordt het 102€ voor het slepen, Paolo vraagt ons even te wachten en stuurt zijn technicus, na een kleine half uur is Chris er, deze kijkt naar de besturing en voelt ook meteen aan het stuurwiel dat het als zot ronddraait, hier is dus iets niet in orde, hij vraagt aan de mannen in het sleepbootje om ons terug naar onze ligplaats te duwen. Waneer we daar aankomen komt Jan de echtgenoot van onze makelaarster Marjan aan boord. Plotseling is Alan er ook terug, samen met Herman word alles nagekeken, wat blijkt ??? Alan had enkele koppelingen vergeten aan te sluiten, zodat 5l olie via de bilge wegliep, een hydraulische scheidingsklep tussen de twee pompen ontbreekt, dit heeft tot gevolg dat je de olie van de ene naar de andere pomp verloren pompt. Men denkt ook dat een verdeler defect is door vuil in het circuit, er moet dus een nieuwe besteld worden.

Later wordt er ook vastgesteld dat de buizen die Alan vernieuwde van een andere diameter zijn en gekoppeld zijn met gasfittingen (staal, metrisch 10 mm op koper "English Imperial" 9,46 mm.

John de hydraulica specialist van de werf komt nu het werk overdoen. Alan liep arrogant weg toen Herman hem vroeg om een bus nieuwe olie achter te laten, je kan die in de winkel kopen is zijn antwoord. We hebben wel ons beklag gedaan bij Marjan zij had Alan uiteindelijk aan gesteld om de werken aan ons schip uit te voeren.

 

                          

                                    

12 Mei 2007

 

Wij zijn enkele dagen verder, bij nader onderzoek, wij hebben de ankerkettingbak heel leeg gemaakt om een beter zicht te hebben hoe de schade er van binnen uitziet. De schade blijkt veel erger dan dat we eerst dachten. Het laminaat is helemaal naar binnen gedrukt. Alan heeft intussen toegegeven dat hij fouten gemaakt heeft bij het herinstalleren van de binnenbesturing, de kosten die dat met zich meebrengt zijn ook niet van de minste, we moeten alles berekenen zowel de herstelling van het roer als de boeg van het schip. De extra ligdagen in de haven van Almerimar, de bootlift om het schip uit en in het water te leggen, eventuele vliegtuigkosten, enz... hiervan moet er nog een kostenplaatje opgemaakt worden. Alan was reeds betaald voor het herinstalleren van de binnenbesturing, en zal dit geld ongetwijfeld moeten terugbetalen.

Wij praten ook nog met Marjan van Yes Yachting, die zal, het geld van Alan terugvorderen en op haar beurt een duit in het zakje doen, voor de andere kosten stellen wij Alan aansprakelijk. Indien de besturing had gefunctioneerd  was er ook geen aanvaring geweest.

Van Paolo hebben we vernomen dat de herstelling aan de boeg pas na 1 juni kan aanvangen, ons schip moet dan een 5 tal dagen op het droge. Dit betekend dat Herman om zijn ganse verlof niet nutteloos te verliezen met wachten, op 20 mei naar huis vertrekt en op 21 mei terug aan het werk gaat, ik blijf hier op het schip in Almerimar, kwestie dat er toch iemand is om de werken op te volgen en de nodige druk uit te oefenen waar nodig, zeker wat de aanvang van de werken betreft.

Als de werken bijna rond zijn kunnen we opnieuw een vlucht voor Herman boeken om terug naar Almerimar te komen. Zo is er misschien nog genoeg tijd om DE PIRAAT!, via de Portugese kust en de Golf van Biskaje naar de Roompot te varen deze zomer.

Ondanks alles maken wij er toch een aangename vakantie van, dagelijks maken we lange wandelingen van soms wel 3 uur langs de kilometerlange zonnige stranden.

Ook het contact met onze Limburgse vrienden is heel goed, wij trekken regelmatig met elkaar op, de wijn is lekker en de tapa's smaken.

Mazzel heeft het zeer naar zijn zin, vandaag heeft hij een heel stuk in zee gezwommen, hij geniet van de lange wandelingen en van het gezelschap van vele andere honden, wat hij niet afleert is in zijn eentje af en toe een stapje in de wereld te zetten .

 

13 Mei 2007

 

Er is er eentje jarig vandaag, dat moet gevierd worden, het begint in de voormiddag.

Eerst naar het zondagse rommelmarktje, wij zijn een beetje later dan normaal, als we er aankomen zijn de meeste kramen en mensen weg.

Onze Limburgse vrienden zijn er nog wel, samen trekken wij naar Manolo's restaurant, wij beginnen met Tinto de Verano en tapa's nadien nemen we een Engels Breakfast.

Herman bedankt Godelieve en Jef voor hun verjaardagscadeau, ook ik krijg een dikke kus als ik hem de Indaloman overhandig om in zijn kettinkje te hangen.

De Indaloman is een Andalausisch gelukbrengertje, geluk is iets dat wij nu wel kunnen gebruiken.

Rond 15 uur gaan we terug aan boord even uitrusten, tegen 17 uur een lange wandeling met Mazzel en dan s' avonds ......

 

                                          

                              

                                     

                                                        

 

19 Mei 2007

 

Het is een heerlijk verjaardagsfeest geweest, rond 20.00u zijn we naar Manolo vertrokken, even later waren Godelieve en Jef en zoon Jefke  er ook,. Zoals gewoonlijk begonnen we met een lekker glas wijn en tapa's, nadien een heerlijke maaltijd met rundvlees en tiramisu als toetje.

Rond 01:00 u waren we terug aan boord, de volgende morgen moesten wij er al om 05:30 u uit, we hadden een uitstapje naar het Alhambra en Granada geboekt. Eerst ons wassen en kleden, dan een wandeling met Mazzel.

Om 07:00 u komt een taxi ons ophalen om ons samen met een Engels koppeltje naar Roquetas de Mar te brengen, alwaar de autobus van "Pepe Tours" om 07:40u vertrekt.

"Pepe Tours " is een echte aanrader, de ganse reis word je goed onderhouden door Pepe, in het Engels, Duits, Spaans en Frans, je komt enorm veel te weten over de streek en allerlei wetenswaardigheden.

Het is een heerlijke dag geweest, het Alhambra is zeker een aanrader om te bezoeken, wij hebben heel veel foto's genomen van al die pracht en ook opnieuw van de tuinen met zijn bloemen, het is wel jammer dat de heerlijke geuren van allerlei rozen, bloemen en struiken niet kan meegenomen of weergegeven worden, het aroma is door het ganse domein te ruiken, de bloemengeur blijft letterlijk nog urenlang na ons vertrek in de neus hangen. Alhoewel wij vorig jaar oktober de tuinen hebben bezocht, wat ook enorm mooi was, is de lente zeker onze favoriete tijd om het zuiden van Spanje te bezoeken, alles is er prachtig fris en groen.

 

                            

                                      

                                                                                

                                               

                                             

                                                            

                

                                          

                                   

                  

                                          

                                      

                           

                                                           

                                   

                        

                  

De rest van de week is omgevlogen, wij hebben nog wat klusjes uitgevoerd aan de boot en wat vakantie gevierd.

Aan al de mensen die ons een mailtje stuurden, wil ik hier antwoorden, wij kunnen wel mail ontvangen maar versturen lukt niet, de internetverbinding is niet sterk genoeg, in de loop van de week ga ik langs Center Point de provider, om er eventueel wat aan te verhelpen.

Jullie moeten je niet ongerust maken over ons, alhoewel we het spijtig vinden dat we onze geplande route niet kunnen doen, blijven wij hier toch niet zitten treuren.

Wij genieten volop van onze vakantie, wij zijn beiden realistisch genoeg om de dingen te nemen zoals ze zijn. We zijn hier ook niet de enigen die liggen te wachten tot herstellingen zijn uitgevoerd om te kunnen vertrekken, (mañana telt voor iedereen) onze ingesteldheid zegt, geniet maar van het moment en maak er het beste van.

Morgen, zondag 20 mei vliegt Herman van Almeria naar Brussel en zal er rond 12.55u landen, moest er iemand zin hebben om hem daar op te halen en naar Zandvliet te brengen, laat dan even iets weten op Herman zijn gsm nr. 0032473948505

Op woensdag 23 mei gaat ons schip uit het water dit staat zeker vast, de herstelling aan de boeg zou 1 week in beslag nemen voordat het werk af is (hopen we).

Als alles volgens plan verloopt, zou Herman hier terug zijn de 9de of 10de juni. Ik wacht voorlopig nog met een vliegtuig reservatie tot ik  zeker ben. Van het moment dat de herstelling een feit is, boek ik de vlucht. Dat is ook de reden dat Mazzel en ik hier blijven, kan ik ze een beetje achter hun vodden zitten en druk uitoefenen.....

 

Zondag 20 Mei 2007

 

Vanmorgen hebben Godelieve en ik Herman met de auto naar het vliegveld gebracht, Het vliegtuig een MD 88 van Jetairfly vertrekt om 10:10 van Almeria Aeropuerto, om 12:55 is de aankomst voorzien in Zaventem. Het afscheid is hard, voor hoelang is ook nog een open vraag. Wij gokken op een drietal weken in alle voorzichtigheid.

We hadden gisteravond nog een oproep geplaatst op de webstek, om Herman af te halen op het vliegveld van Zaventem.

In de loop van de voormiddag kreeg ik 2 oproepen van vrienden, eerst van Gilbert en Etienne, nadien van Liliane en Gerard om Herman aan het vliegveld af te halen.

Ik had al toegezegd aan Gilbert en Etienne. Toch aan iedereen die reageerde op de oproep een hartelijk dank U wel van ons beiden.

 Toen Herman aankwam stonden de vrienden van het Zangkoor al te wachten, de thuiskomst is dus goed en snel verlopen.

Hier in Almerimar is de dag omgekropen, de eerste 4 weken hier zijn sneller omgegaan dan deze eerste dag alleen aan boord. Mazzel treurt erg, hij ligt de ganse tijd aan de voorpiek op de uitkijk, ook als zijn wandelvriendje Pops voorbij komt met zijn baasjes geeft hij geen teken van interesse, wat heel anders is dan gewoonlijk, iedereen heeft medelijden met dat trieste hondje.

 

Maandag 21 Mei 2007

 

Vandaag heb ik de boot opgeruimd en de strijk gedaan, rond 10 uur komt Godelieve mij ophalen, zij gaat verhuizen, ik heb haar beloofd hierbij zoveel als mogelijk te helpen.

Vandaag gaat de dag wat sneller om, onder gezelschap gaat het toch altijd beter dan alleen.

 

Dinsdag 22 Mei 2007

 

Na de ochtend wandeling met Mazzel kom ik Chris van de scheepswerf tegen, hij zegt dat ze tegen 15 uur aan boord komen om het schip naar de plek te helpen varen waar het morgen met de bootkraan op de werf (Varadero) wordt gezet.

Tegen 16 uur komen ze aan, als ze de motor willen starten lukt dat niet, je zou denken dat deze mensen weten waar ze mee bezig zijn, maar niks is minder waar.

Chris is een ontzettend pessimistisch iemand die op de kortste tijd door het lint gaat als niet alles meteen werkt zoals hij wil, er is ook nog een andere technicus bij, deze noemt Scott, deze jonge man is een stuk bedaarder en rustiger, hij zegt mij om Chris zijn gekanker te negeren, Chris is altijd zo als het tegengaat. Na verschillende pogingen start de motor, dan wil de transmissie niet werken, Scott zegt dat hij alles gaat nazien als het schip op het droge staat. Herman wordt thuis opgebeld, er wordt niet naar zijn advies geluisterd. De arme DE PIRAAT! wordt voor de tweede maal gesleept. Toen Herman nog aan boord was werkte alles perfect, nu blijkt niets meer te werken.

 

Woensdag 23 Mei 2007.

 

DE PIRAAT! staat hoog en droog op de wal, zeg wel hoog en droog, ik heb op de werf een ladder moeten zoeken van minstens 4 meter hoog. Ik kijk hier over alles uit, wij zijn bijna het hoogste schip op de werf, vanwaar zij ligt heb ik ook mooi zicht op zee.

Internet is bijna niet meer te ontvangen aan boord, waarschijnlijk omdat DE PIRAAT! zo hoog en te ver van het Wi-Fi punt ligt.

Ik ben naar Center Point gegaan en stuur nu E-mails van bij Sue, deze kent de naam "Herman Ferrari" (op zijn Engels uitspreken) zeer goed. Ik maak hier ook de aanpassingen voor de website. Opladen en foto’s doorsturen gaat ook hier niet de verbinding is niet snel  en krachtig genoeg.

 

Maandag 28 Mei 2007.

 

Intussen is Ian begonnen met uit te tekenen hoe hij het werk gaat uitvoeren volgens het uitgetekende patroon is de schade omvangrijker dan eerst gedacht. De stringer, (langse verstevigingsbalk) gaat hij eerst uit de piek slijpen. Dan de oude beschadigde polyesterlagen verwijderen, daarna gaat hij eerst de binnenkant lamineren laag over laag, kruiselings overeen in vijf lagen (door overlappen worden dat tien lagen in de punt, daarna lamineert hij opnieuw de verstevigingsbalk mee in. Dan komt de buitenkant aan de beurt op de zelfde manier, de eindlaag is hier dan gelcoat die zeer fijn wordt geschuurd en dan gepolijst.

Ian werkt heel proper wat we van de anderen niet kunnen zeggen, hij isoleert de voorpiek met zeilen en dekens van de rest van het schip, waneer ik ’s avonds ga kijken is er geen stofje meer te bespeuren.

De polyester stinkt, ik moet dus zo veel mopgelijk verluchten, het weer slaat echter fel tegen, sinds Herman naar huis is regent en waait het hier enorm. DE PIRAAT! schud en davert op haar bok, zelfs een onweer krijgen we over ons heen. Ik word 's nachts wakker van een hard gebonk op de romp, als ik mij ga vergewissen wat het is zie ik twee mannen die de wiggen van de bokken vaster kloppen met een houten hamer. Daar het verluchten, om de geur te verwijderen niet altijd lukt, slaap ik maar met alle deuren van de slaapkamer dicht.

                                                       

                              

                                                   

 

Zandvliet,

In Antwerpen zit ook een eenzame, overdag kan ik wel naar het werk, waar iedereen navraag doet over onze avonturen en belevenissen in Almerimar, tientallen keren vertel ik het verhaal en refereer dikwijls naar onze webstek. Ook het vakbondswerk slorpt mij op, maar de avonden duren erg lang.

Maandag heb ik Aramis uit het hondenpension gehaald. Den Blitser is een beetje verdwaasd, hij zit ook al een volle maand in “De Ark” hij heeft er zelfs zijn speeltjes en kauwbot niet aangeraakt.

Waneer ik thuiskom van het werk wordt er een lange wandeling van minstens één uur met hem gemaakt.

Het is woensdag waneer Aramis terug wat geacclimatiseerd is, hij heeft zijn knabbelbeentje opgepeuzeld. In het weekend ben ik veel buiten bezig, we spelen dan samen met zijn “balleke”.

Goed dat ik ’s middags in de bedrijfskantine warm kan eten want koken is zoiets als “Chinees” voor mij.

Rond 22:00 u ga ik meestal in mijn kooi, het is ’s morgens weer vroeg dag (04:30 u)

Het weekeinde zal echter lang duren, het is Pinksteren, ik ben drie dagen thuis, anders een zegen, nu zullen het drie lange dagen worden.

(THE PIRATE)

 

Maandag, 4 Juni 2007

 

Hier eindelijk weer wat nieuws, op 29 Mei vaar ik als opstapper  met een boot mee naar Melilla, een Spaanse enclave in Noord Afrika.

Tijdens één van mijn bezoeken aan Godelieve ontmoet ik Marc 1. Marc is schipper van de "Monade" en kennis van Godelieve hij legt regelmatig aan in Almerimar tijdens zijn omzwervingen in de Middellandse Zee.

Ik geraak aan de praat met Marc, zeilers ondereen weet je wel.... Marc heeft in Melilla Roland ontmoet, Roland is de schipper van de "Kings Legend" . Met Roland hebben wij al kennis gemaakt in Almerimar, hij was de eerste Vlaming van de "Vlaamse kolonie" die ons kwam begroeten in Almerimar. , hij heeft al jaren een vaste ligplaats in Almerimar met zijn zeiljacht, hij zeilt veel met vrienden en kennissen in de Middellandse Zee rond.

Roland ligt aldus met motorpanne in Melilla, Marc heeft  vrienden van Roland terug naar Almerimar gebracht en heeft toegezegd om twee andere vrienden van Roland (Guido en Edgard) naar Melilla te brengen, probleem, de overtocht Almerimar - Melilla is 85 NM en duurt ongeveer 20 uur, daar geen van beide iets van zeilen kent zou Marc de 20 uur wakker moeten blijven om de boot te besturen.

Marc vraagt uiteindelijk of ik geen zin heb om met hen mee te gaan, zodat hij via een wachtsysteem ook wat zou kunnen slapen. Afspraken worden gemaakt en ik wordt dinsdag 29 mei om 17:00 u. op de Monade verwacht.

De Monade is een Bavaria 32 Cruiser van 2005 met Nieuwpoort als thuishaven.

                                                  

 

Ik ben stipt op de afspraak, Mark was samen met Ronald, schipper van de Muriel II (ook van  de Vlaamse kolonie) Guido en Edgard gaan afhalen op het vliegveld van Almeria. Toen zij aankwamen zijn we onmiddellijk ingescheept en dadelijk vertrokken voor onze oversteek rond 18:00 u.

Voor de eerste keer verlaat ik de haven van Almerimar, Marc brengt de boot vakkundig de haven uit. De zeilen worden gehesen en eens op open zee neem ik het roer over van Marc. Na een uur of drie neemt Guido het roer over en rond 10:00 u kruip ik in mijn kooi, ik voel mij al wat misselijk worden, dan is slapen de beste remedie. Rond 01:30 u neem ik de wacht van Marc over.

Edgar ligt in zijn kooi en Guido ligt in zijn slaapzak op de kuipbank te slapen. Telkens ik naar beneden moet om het logboek in te vullen wordt ik ziek en moet eens terug boven overgeven, de zeeziekte speelt mij weer parten. Ik maak mijn wacht echter rond en om 06:30 u. neemt Marc terug over. Ik kruip terug in mijn kooi. Rond 10:30 u wordt ik wakker van het tumult en het luide gepraat op dek,, daar zien we het Afrikaanse vasteland.

 

                                  

 

We varen de haven binnen en na te hebben getankt liggen we om 11:15 u vast.
Voor het eerst zet ik voet op Afrikaanse bodem, dit ontroert mij heel erg.

Melilla is een prachtige stad met veel mooie gebouwen, ook ben ik er nog overblijfsels tegen gekomen uit onze Vlaamse geschiedenis, als je veel rondreist kom je overal in de wereld restanten tegen van onze zo afgekeurde Vlaamse roots, blijkbaar is Vlaanderen toch beter bekend in de wereld dan dat sommigen ons willen doen geloven.

Ik heb samen met Mazzel een prettige tijd gehad in het gezelschap van de 3 boezemvrienden, Roland, Edgar en Guido, ook was er het fijne gezelschap van Nadia een zeer lief en vriendelijk Marokkaans meisje.

Marc 2 een oude vriend van Roland die in Melilla woont heeft ons ook regelmatig gezelschap gehouden, ook aan deze kennismaking blijven goede herinneringen, als we met ons eigen schip naar Melilla varen hoop ik deze 2 zeer vriendelijke mensen aan Herman te kunnen voorstellen.

Mazzelke en ik krijgen letterlijk een Afrikaanse doop. Mazzelke misrekend zich waneer hij van het schip op de wal springt en dondert in het water. In paniek zwemt hij weg van het schip, na herhaaldelijk roepen keert hij dan terug en haal ik hem uit het water.

Waneer ik in het bijbootje van Marc wil stappen voor een haventochtje, beweegt plotseling Marc zijn voet en schuift het bootje weg, terwijl ik met één voet in het bootje en met de andere nog op de kade sta. Gevolg, mijn doop is een feit, jammer dat daarbij de GSM die ik in de hand hield gesneuveld is.

                                          

Normaal was de terugkomst voorzien op vrijdag 1 juni. Zondag werd het vertrek nogmaals uitgesteld tot minstens 4 dagen later, ik ben dan maar een terugtocht gaan boeken met de overzet van Melilla naar Almeria voor Mazzelke en mezelf. Kwestie om op tijd terug te zijn voor de beloofde hulp aan de verhuis van Godelieve en de terugkeer van Herman.

 Ik  had die zondagochtend al een lange wandeling gemaakt met Mazzel en tweemaal een tocht van ongeveer 5 km over en weer van de boot naar de vertrekhaven van de overzet gedaan om de vertrekuren na te zien. Geladen met pak en zak en ons hondje aan de lijn, taxi's nemen je niet mee als je een hond bij hebt, raakte ik volledig uitgeput en ging op een gegeven moment door mijn benen, de scheepsdokter van de overzet wou mij meteen naar het ziekenhuis laten afvoeren, gelukkig kon ik de dokter ervan overtuigen dat er niets mis is met mijn hart, maar dat dit door de fibromyalgie komt en het na voldoende rust zeker beter zou gaan.

De zeer vriendelijke dokter liet mij rusten tot het vertrek uur van de overzet, toen hij zag dat ik stilaan herstelde mocht ik aan boord blijven, ik kreeg een persoonlijke stewardess mee, zij zorgde dat ik wat kon eten en drinken, nadien bracht ze me naar een rustige zitplaats, hier kon ik haar ervan overtuigen dat het me beter ging waarna ze verder met haar werk  kon.

De dokter heeft mij op de ganse reis regelmatig gecontroleerd, bij aankomst overtuigde hij zich ervan dat vrienden ( Godelieve en Jef, die door Herman telefonisch op de hoogte gebracht waren van mijn terugkomst) mij kwamen afhalen.

Dolgelukkig was ik om terug in Almerimar en in het gezelschap van deze lieve mensen te zijn.

 

                                   

                                          

                    

                                              

                         

                                                    

              

                                                          

 

Donderdag 7 juni 2007

 

Tijdens één van de zware stormnachten voelde ik dat er wat mis was met ons schip, door de harde wind schokte onze mast verschrikkelijk, het ganse schip daverde en schokte, na een lange doorwaakte nacht kwamen mensen die kort naast ons schip lagen mij verwittigen dat de mast vreselijk bewoog, ik zei dat ik dit gezien had en dat ik wou laten uitzoeken wat hiervan de reden was.

Deze mensen hebben een zusterschip van het onze en ze vertelden mij dat John de vorige eigenaar, de ondersteuning van de mast uit het schip verwijderd had om de keuken te vergroten, ze verwittigden mij dat zijn vriendin en erfgename van het schip hiervan op de hoogte was, ook verwezen ze me door naar de Engelse keurder  Alex die een waardeschatting van het schip gemaakt had na het overlijden van John.

                                         

Ik heb dan zo snel mogelijk met deze Surveyor contact opgenomen, hij vertelde mij dat hij tijdens de waardeschatting verschillende problemen met de zeewaardigheid van het schip had opgemerkt. Hij gaf mij de raad zo snel mogelijk het schip door een andere keurder te laten keuren, vermits hij betrokken partij is in deze zaak, kan hij de expertise niet uitvoeren. Hij gaf de raad, nadat er een nieuw keuringsverslag van ons schip gemaakt is, de keurder die het schip voor de verkoop gekeurd had in onze opdracht van zijn slechte werk op de hoogte te brengen.

 

 

Zondag, 10 Juni 2007

 

Vandaag komt eindelijk mijn liefste terug, om 9.30u staan Godelieve, Mazzeltje en ik op de luchthaven van Almerimar te wachten, eerst binnen dan worden wij plots naar buiten verbannen omdat Mazzel erbij is, en een oorverdovend lawaai produceert. In Spanje hang je enorm van de goodwill van de plaatselijke beveilingsmensen af, van sommige mag je overal binnen samen met je huisdier, van andere mag het dan weer helemaal niets, toch moet ik zeggen dat het merendeel van de Spaanse mensen zeer vriendelijk en behulpzaam zijn, vooral als ze merken dat je enige moeite doet om hun taal te spreken.

Het afgelopen jaar heb ik Spaanse les gevolgd, ik maak nu dankbaar gebruik van hetgeen ik geleerd heb, ook heeft het lange verblijf hier mijn Spaans zeer goed verbeterd.

Eindelijk komt mijn liefste dan te voorschijn, bleek en vermoeid ziet hij eruit, ook het slechte nieuws over ons schip dat we de laatste dagen vernomen hebben heeft hem blijkbaar erg parten gespeeld.

                                                         

Mazzel snapt niet echt wat er gebeurd tot hij plotseling doorheeft dat zijn baasje terug is en hem kwispelend zeer overtuigt begint te begroeten en te kussen.

De rest van de dag brengen we door in het nieuwe appartement van Jef en Godelieve, het goede weer heeft ons in de steek gelaten en het regent een beetje, (Herman heeft het slechte weer van België meegebracht) wat later op de avond brengt Jef ons naar boord en eindelijk na drie lange weken zijn we weer samen.

 

Zondag 17 Juni 2007

 

Wij hebben een vrij drukke week achter de rug, de dag voordat Herman terug kwam was er geen elektriciteit meer aan boord, een onfortuinlijke buurman die mij kwam helpen de oorzaak hiervan te zoeken, sloeg in de donkere machine kamer met zijn hoofd tegen een zware bout, volledig onder het bloed kwam hij er terug uitgekropen, ik heb me een ongeluk geschrokken, gelukkig viel de verwonding nog mee, maar mijn helpende hand was ik kwijt, heb dan maar gezorgd dat zeker niets op de batterijen werkte zodat deze op peil bleven.

Op maandag 18 juni heeft Herman het euvel dan verholpen, het bleek dat een kabel van de verliesstroomschakelaar niet goed vast geschroefd was en daardoor doorbrandde, er was ook een stuk van deze schakelaar weggesmolten, wij hebben veel geluk gehad dat er geen brand is uitgebroken en zo voor erger gezorgd zou hebben.

                                               

Wij hebben deze week ook contract opgenomen met een Belgische bootkeurder, en een afspraak gemaakt voor een nieuwe keuring.

Rudy die al de keuring van de "Makathea" voor ons uitvoerde komt woensdag 27 juni aan in Almerimar. De keuring zal twee dagen in beslag nemen.

Om kort te zijn, wij zullen hier later meer over vertellen, als het rapport binnen is.

Wij kunnen DE PIRAAT! voorlopig niet naar het noorden varen en zullen haar waarschijnlijk nog minstens een jaartje in Almerimar laten.

Dit houd in dat wij verschillende keren per jaar naar hier zullen komen en zeker tijdens herstellingswerken om deze op te volgen.

 

Vrijdag 22 juni 2007

 

Wij hebben weer ons best gedaan om ons scheepje zowel binnen als buiten te laten blinken.

Vandaag heb ik ons eerste broodje gebakken, Herman heeft uit België een broodbakmachiene meegebracht, dit was een geschenk van onze vrienden Liliane en Gerard.

                                            

Herman komt op een gegeven moment binnen met een geschenk, (het zou toepasselijk zijn op de naam van ons schip) van onze Engelse buren, hun schip heeft ruim 1 jaar op het droge gestaan voor herstellingen, maandag gaan zij in het water en vertrekken zij op een tocht in de Middellandse zee, de man van dit vriendelijke koppel was mijn onfortuinlijke buur die zijn hoofd in de machine kamer zo hard gestoten had, toen ik tegen zijn vrouw zei, dat ik hem echt niet geslagen had zei ze al lachend dat geloof ik meteen, mijn ventje kan geen werk verrichten zonder dat hij zich ergens kwetst.

Hun geschenk aan ons blijkt een piratenvlag te zijn,  wij zijn heel erg blij met dit geschenk en hijsen ze prompt in de mast.

                               

 

Zondag 24 Juni 2007

 

Gisteren zaterdag was het hier feest, het feest van San Juan, wij kennen dit feest beter als midzomernacht (Sint Jan).

Langs het 7 km lange westelijk en 2 km lange oostelijk strand worden om de 40 à 50 meter grote vuren ontstoken, er zitten duizenden mensen aan het strand, bijna iedereen heeft zijn eigen BBQ bij. Ook is er veel muziek, (de toestellen worden aangedreven door kleine benzinegeneratoren), er word lustigop los gedanst, geschranst en gedronken.

Wij waren bij Jef en Godelieve uitgenodigd, zij wonen vlak aan het strand en van op hun terras hadden wij een zeer goede kijk op de feestvierders, rond 22.30u zijn wij over de westelijke wandeldijk ongeveer 7 km naar onze boot gewandeld , plotseling werd er vuurwerk afgestoken, Mazzel was meteen zwaar uit zijn doen, met de staart tussen zijn poten kwam hij amper vooruit, eens aan boord kroop hij meteen in zijn bench, wij zijn dan op de oostelijke dijk aan onze kant van het stadje gaan wandelen en genieten van het feest, tegen 02.00u waren wij terug thuis.

                                         

Vanmorgen liep de wekker al om 07.00u af, tegen 09.00u kwam Jef en Godelieve ons ophalen om naar Treveléz te rijden dit stadje is erg bekend, het is het hoogst gelegen stadje is in Spanje, gekend ook voor zijn lekkere gedroogde ham en ambachtelijk geweefde tapijten.

In km'ers is Trevelez  slechts 100km ver,maar doordat je de ganse tijd door smalle berg wegeltjes en haarspeldbochten moet rijden duurt de tocht ernaartoe vele uren. Toen we thuis waren hebben wij nog een lange strandwandeling gemaakt met Mazzel, er waren nog feestvierders van de nacht tevoren aanwezig en ook nog enkele brandende vuren.

                                 

                            

                

                                                   

 

Woensdag 27 juni 2007

Het einde van ons verblijf komt in zicht, vanavond verwachten wij de aankomst van Rudi Gelper uit Antwerpen, hij gaat vanaf morgen ons schip onder de loupe nemen het resultaat daarvan kunnen jullie volgen in : Voorbereidingen juli 07

Gisteren hebben wij nog een laatste mooie wandeling gemaakt, in Mei hadden wij al een bezoek gebracht aan het Parc natural hier in Almerimar met zijn Flamingo's en andere watervogels, gisteren hebben wij dat over gedaan, wij zijn het ganse meer rond gewandeld, de terugtocht ging over het strand, het was een wandeling van ruim 5 uur, wel de moeite waard dat zullen jullie zien op de foto's.